Er zijn allerlei manieren om samen een boek te vertalen. Je kan bijvoorbeeld elk alles vertalen en dan samen verder slijpen aan elke zin. Goed mogelijk dat dat de leukste manier is, maar sowieso is het de meest tijdrovende, dus die hebben we niet overwogen. Je kan het boek ook inhoudelijk verdelen: alles vanuit het oogpunt van A is voor de een, vanuit het oogpunt van B voor de ander. Dat kan een heel geschikte optie zijn, maar voor dit boek werkte het niet, want het verhaal wordt steeds verteld vanuit hetzelfde personage, de Japanse schrijfster Aoyama Chizuko. Een zakelijker optie is het boek doormidden hakken: de een de eerste 193 pagina’s, de ander de laatste. Nadeel daarvan is dat je dan als vertaler toch minder bekend bent met de eerste dan wel de laatste helft. Om dat te vermijden hebben we er bij dit boek voor gekozen om om de beurt een hoofdstuk te vertalen.
Lees op de site van boekhandel Athenaeum (waar ik zo langzamerhand een vaste gast begin te worden) waarom Silvia Marijnissen en ik deze gezamenlijke vertaling zo hebben aangepakt en waarom dat een betere vertaling oplevert dan we los van elkaar zouden hebben gemaakt.
De schrijfster heet trouwens Yáng Shuāng-zǐ en dat schrijf je met een toonteken op elke lettergreep. Niet alle lettertypes kunnen met die toontekens overweg: in sommige kranten gaat het mis, het font dat Athenaeum in de kop gebruikt struikelt over de i-derde toon, en dit blog ook, zo ontdek ik nu. Slordig hoor. Het moet zo:
